ยั ง เ ป็ น เ ธ อ . . .

.....

ฉัน ควร ทำ ยัง ไ ง

ใน เมื่อ เธอ มี ใคร คน นั้น ที่ ดี กว่า ฉัน ทุก อย่าง

วัน นี้ เธอ อาจ จะ ยัง ไม่ รัก เค้า

แต่ ฉัน เชื่อ ว่า ไม่ นาน เธอ คง รัก เค้า ได้ อย่าง ไม่ ยาก เลย

เค้า ดี กว่า ฉัน ทุก อย่าง

เค้า ไม่ มี อะ ไร ที่ แตก ต่าง กับ เธอ เหมือน ฉัน

เค้า อยู่ ข้าง ๆ เธอ ได้ ใน วัน ที่ เธอ เหนื่อย ล้า

เค้า ไม่ ห่าง ไกล กับ เธอ เหมือน ฉัน

เขา ดี ทุก อย่าง .. แตก ต่าง กับ ฉัน ที่ ชี วิต วุ่น วาย

ฉัน ควร ดี ใจ กับ เธอ ใช่ ไหม

ฉัน ต้อง ไม่ เจ็บ ใช่ ไหม

ฉัน ต้อง ตัด ใจ

ใช่ ไหม

(ใช่)

ฉัน ต้อง ตัด ใจ

เมื่อ เธอ เจอ ทาง ที่ ดี

ฉัน ก็ ต้อง ปล่อย เธอ ไป

ฉัน ต้อง ตัด ใจ เสีย ที 

ฉัน ต้อง ยอม รับ ให้ ได้

ฉัน ต้อง เลิก ร้อง ไห้ ได้ แล้ว

,,,,

ฉัน อยาก ทำ ได้ แบบ นั้น จัง

ฉัน อยาก ปล่อย เธอ ไป

ฉัน อยาก เลิก คิด ถึง เธอ

ฉัน อยาก เลิก ห่วง ใย เธอ

ฉัน อยาก ตัด ใจ จาก เธอ

ฉัน อยาก ลืม เธอ

,,,,

แ ต่ ฉัน ทำ ไม่ ได้

ฉัน รัก เธอ

ฉัน ไม่ อยาก ให้ เธอ รัก ใคร

ฉัน ไม่ อยาก ให้ เธอ รัก ใคร

ฉัน ไม่ อยาก ให้ เธอ รัก ใคร

เข้า ใจ ฉัน นะ

....

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

. . . แหงนมองเข็มนา ฬิกา. . .  
ที่กำลังบอกฉันว่าควรหลับใหล
ฉันเอนตัวซบลงกับหมอน . . ด้วยความร้าวรอนจากคนไกล
สูบฉีดความฝัน..ด้วยน้ำอุ่นใส..อาบรดหัวใจจนเปียกปอน

แล้วแสงแดดแห่งความเหงา..ก็ทิ้งทอดเงา..เมื่อรุ่งสาง
เผาไหม้น้ำตาอ้างว้าง..ที่รินระริกหัวใจบาง- บาง..ให้ลุ่มร้อน
แต่กลับไม่เคยเหือดหาย..ยังทำหน้าที่ให้ทุรนทุราย..ร้าวรอน
เริงระบำท่ามกลางไฟฟอน..และไม่เคยแอบซ่อน..ความทุกข์ใจ

ความรักเหมือนดอกไม้ที่ยังไม่บาน..ก็ราโรย
กลีบของความหาโหย..ก็อิดโรยเกินปลุกฟื้น..คืนได้ใหม่
ปล่อยดอกไม้..ให้เหี่ยวเฉา..ทิ้งถ่านเถ้า..ตรงร่มใบ
จงลอยลับให้ไกลแสนไกล..อย่ากลับมาให้ใครทำร้าย..เจ้าอีกเลย

แล้วฉันจะ พาหัวใจออกโบยบิน
ลาก่อนความสูญสิ้น..จงอยู่ตรงผืนดินเถิดเจ้าเอ๋ย
ฉันจะหนีไปให้ไกล..จะไม่ห่วง..ไม่อาลัย..คนคุ้นเคย
ทุกความเศร้า..จะถูกเมินเฉย..ไม่ต้องมาเอื้อนเอ่ย..ให้ช้ำใจ

แต่ความเพ้อฝัน..มันเป็นเพียงจินตนาการ
เมื่อความจริงขับขาน..ฉันก็ต้องกลับสู่ความร้าวราน..และหม่นไหม้
ไม่อาจละทิ้งความอ่อนแอ..ว่าที่แท้ยังเสียใจ
ใต้เปลือกตา..และเสียงเต้นไหว..สิ่งที่เก็บฝังข้างใน..ยังเป็น  ..เ ธ อ..

_